|
Het is alweer enige tijd geleden sinds ik hier m'n laatste blog heb geplaatst. Reden genoeg om weer eens wat te laten zien van m'n kant. Ik moet daarvoor wel even 1 maand terug. Zo ben ik de dag na Hemelvaartsdag (vrijdag 11 mei) naar de Molens in Kinderdijk geweest. De weersvoorspellingen waren ideaal, namelijk (bijna) windstil, mist en zonnig. Met zulke weersvoorspellingen wil ik graag half 5 m'n bed uit. Iets voor 5-en in de ochtend stap ik in m'n auto en rijd naar de Kinderdijk. Als ik rond 05:30 uur aankom op de parkeerplaats, zie ik nog 2 auto's geparkeerd staan. Snel pak ik m'n cameraspullen en loop richting de molens. Er hangt behoorlijk wat mist (gelukkig). Het is hier prachtig, met de groothoeklens op m'n camera geschroefd, maak ik om 05:33 uur m'n eerste opname van het prachtige sfeertje met in de achtergrond familie Grauwe Gans met kuikens. Ik loop na deze opname meteen door naar de eerste molen die ik te zien krijg. Wow......wat blijft het toch magisch om te zien, zó vroeg en vóór zonsopkomst. Omdat ik hier wel vaker geweest ben, weet ik dat er een end verderop meerdere molens bij elkaar staan. Alleen is dat nog wel even een stuk lopen vanaf hier, dus ik begin als een gek te rennen, om zo op tijd te zijn op de juiste plek. Maar onderdweg kom ik ook weer een molen tegen, waar ik toch even een opname van moet maken, want onder zulke omstandigheden is alles eigenlijk móói! Helemaal als er dan ook nog een klein groepje Grauwe Ganzen overvliegen. En een meerkoet die precies op het juiste moment in het beeld zwemt. Tevens ook de foto van de maand Mei geworden. Als ik dan aan kom lopen bij de plek waar ik enige tijd wil gaan staan......is dit mijn uitzicht.... Het zicht is behoorlijk beperkt door de mist. Rustig wacht ik een aantal minuten.....totdat de zon sterker begint te schijnen. Wat een rust en stilte....het enige geluid dat ik hoor is de roep van een Koekoek.. Na enkele minuten worstelt de zonkracht echter door de mist, waardoor het zicht zich al verbreed. Natuurlijk blijf ik niet alleen maar op één plek staan. Ik wil namelijk zoveel mogelijk genieten van dit magische moment en het liefst op verschillende plekken tegelijk. Bij de onderstaande opnames zijn verder géén woorden voor nodig. De enige 2 woorden die ik nog wil meegeven zijn: GENIET MEE! Tot slot nog 2 opnames waarop niet de zon te zien is, maar wel nog steeds de laaghangende mist. Deze laatste opname is rond 07:15 uur gemaakt. Het duurde eerlijk gezegd best wel lang nog voordat de zon echt helemaal doorbrak en de mist liet oplossen. Na deze opname heb ik mij nog ruim een half uur kunnen vermaken met een Visdief op een paaltje voor een aantal molens. Of ik daar ook weer een héél blog van zal maken weet ik niet. Ik laat jullie nu alvast 2 opnames zien van de Visdief. Mocht er niet een héél blog van komen. :-) Véél méér beelden van deze Mag1sche en Mistige ochtend in de Kinderdijk zijn hier te bekijken (incl. méér Visdief opnames). Groeten, Remco
4 Opmerkingen
Precies 1 jaar geleden (15-04-2017) had ik weer een leuke (en minder leuke) ontmoeting met een Wilde eend en haar kroost. Ditmaal waren het niet zoveel eendjes als in 2014 (18 baby eendjes). Ik telde er vorig jaar 8. Maar elders op die dag zag ik er in Leidschendam ook nog een paar. Die kwam ik toevallig tegen toen ik m'n auto weg moest brengen bij de dealer. Er moest iets vervangen worden i.v.m. een terughaalactie. De verdere details hou ik jullie bespaard. De auto zou binnen een uur weer klaar zijn. Dus heb ik in dat uurtje maar in de buurt van de dealer rondgelopen met m'n camera. Toen stuitte ik dus in een smal slootje op een aantal jonge eendjes. Ja de verleiding kan ik dan niet weerstaan om daar m'n focus op te leggen. Ik krijg altijd een blij gevoel als ik dat jonge grut zo onbevangen zie rondzwemmen. Wilde Eendje (Mallard, Duckling, Anas platyrhynchos)Hier ziet 1 van haar jong een torretje op een rietstengel, met ma linksboven in de achtergrond. Ja, ik kan hier uren naar kijken en zoet mee zijn. :-) Moeder eend zwemt naar de andere kant van de sloot, terwijl een aantal eendjes blindelings druk bezig zijn om iets eetbaars te zoeken. Totdat ma een seintje geeft als ze te ver uit haar buurt zijn: Kwèkkkkkkkkkkk....en hop daar sprinten ze over het water......veilig naar moeders toe. Zó gaat zo'n uur wel snel voorbij, en voordat ik het weet, krijg ik sms-je van de autodealer dat de auto klaar is. Toch even wat foto's kunnen maken van het jonge grut. Als ik eenmaal m'n auto weer opgehaald heb en naar huis rijd, zie ik bij de stoplichten in Rijswijk in een sloot wederom een Wilde Eend met kroost! Deze moeder had er 8. Omdat de lichtomstandigheden op die plek niet optimaal waren en ik nog andere verplichtingen had, besloot ik het maar om te laten zoals het was. Rond half 5 blijft het beeld maar door m'n hoofd malen over de 8 baby eendjes die ik eerder in de middag zag in Rijswijk. Omdat het toch dichtbij huis is en de lichtomstandigheden beter zijn, ga ik toch nog even kijken met m'n camera. Want inmiddels uit ervaring weet ik (of heb ik het idee), dat een eend met haar kroost nooit lang op 1 en dezelfde plek blijft i.v.m. rovers e.d. Dus rond kwart voor 5 lig ik langs de slootkant plat op m'n buik in het gras. Het licht is echt ideaal. Maar ze verplaatsen zich regelmatig naar het schaduw gedeelte en dat is verre van ideaal. Rustig wacht ik gewoon af. Na ruim 20 minuten klimt moeder eend op de kant aan de overkant. Met niet al teveel moeite klimmen de 8 baby eendjes ook op het droge. Van enige afstand kijk ik toe. Terwijl de eendjes zich beginnen te poetsen aan de overkant. Het is tegen 5 uur in de middag en het begint wel drukker te worden met de auto's. aangezien de smalle sloot zich vlakbij stoplichten bevindt, kan ik niet zomaar ineens op de straat gaan liggen binnen de bebouwde kom. Dan na enkele minuten zie een een aantal eendjes het gras op lopen richting de weg. Snel ren ik naar de overkant om naar de eendjes te gaan. Ik zie dat een aantal kleine eendjes de weg oversteken!!!!!! In 2014 had ik zo'n moment ook meegemaakt, maar toen hoefde ik mij géén zorgen te maken om het verkeer wat daar reed, want dat was namelijk in een rustige woonwijk. Hier is dat wel ff anders. Ik ga deze keer niet plat op m'n buik liggen, maar ga midden op de weg staan, om zo de eendjes veilig naar de overkant te begeleiden. Snel op m'n hurken maak ik nog wel een paar foto's. De meeste eendjes hebben inmiddels veilig de overkant gehaald, een enkele loopt nog achter ma aan. Als de meeste eendjes onderaan de stoeprand staan, kan ik nu wel veilig op mijn buik gaan liggen. Ik ga op de stoep liggen op gepaste afstand binnen m'n scherpstelgebied. Maar dan.......de babyeendjes hebben precies de plek gekozen bij een bushalte waarbij de stoeprand zó hoog is gemaakt om te zorgen dat ie evenwichtig is als bij de vloer van een stadsbus tijdens het uitstappen. Je raad het al.....ze moeten zo hoog jumpen om op de stoeprand te komen, dat het bijna niet haalbaar is voor deze kleine donzige eendjes. Voor mij wel weer een kans om ze jumpend vast te leggen op de foto, zoals ik ze 4 jaar geleden prachtig heb kunnen vastleggen, zie dit blog. Terwijl ik plat op m'n buik lig, zie ik steeds alleen maar een klein koppie boven de stoeprand uitkomen. Dan heeft 1 eendje het door dat je iets verderop moet jumpen omdat daar de stoeprand minder hoog is. Dan zie ik ze 1 voor 1 op de stoep komen. Helemaal links zie je nog een klein koppie van een baby eendje die het met veel proberen ook gehaald heeft. Daar is die....!!! Ze rennen naar het bushokje en lopen onder het glas door in het bushokje, zo het gras op richting een ander slootje. De andere overgebleven eendjes zien dat en rennen ook onder glas door via het bushokje het gras op. Maar dan!!!!!! Ja héél zielig........moeder eend ziet haar kroost natuurlijk het gras op lopen achter het bushokje, dus ma eend kiest dezelfde weg als de baby eendjes en wil ook via het bushokje naar het grasveld achter haar kroost aan. Totdat zij door heeft dat ze niet verder kan, omdat er glas voor zit. Springend en fladderend en kwakend, ziet ze door het glas haar kindjes het gras op rennen, maar ze kan er niet bij. Ik ben toen snel het bushokje ingelopen om zo moeder eend het bushokje uit te krijgen, gelukkig werkt ze redelijk mee en loopt uiteindelijk om het glazen bushokje heen en rent naar haar baby's. Hier nog 2 foto's nadat de eendjes het gras op renden achter het bushokje. En zo is het uiteindelijk toch nog allemaal goed afgelopen! Méér foto's van deze dag kan je hier bekijken. Groeten, Remco Terwijl ik dit blog maak is het ijskoud buiten. Een gevoelstemperatuur van rond de -10 graden door middel van de harde noordoosten wind. En dan te bedenken dat het 2 weken geleden ook al zó ijskoud aanvoelde. En daarna weer rond de 15 graden werd. Ja, zulke temperatuursverschillen kan alleen maar in Nederland, heb ik het idee. Na de dagen dat de temperatuur ver boven nul waren, had ik echt al het lentegevoel te pakken. 'S-morgens vroeg voordat ik naar m'n werk moest hoorde ik iedere ochtend rond 06:40 uur een Merel luidkeels zingen.....héééérlijk. De lente komt eraan!!!! Nou...uh....dus niet. De Russische Beer komt nog 1x langs. Weg lentegevoel. De natuur moet door deze extreme temperatuursverschillen ook van slag zijn. Ik las dat alles in de natuur ruim 2 weken achterlopen. Maar wat dacht je van de vogels? Lentekriebels, baltsen, broeden. Dat hoort voor te komen op een zonnige lentedag van ruim 15 graden. Niet in deze horrorkou met een snijdende noordoostenwind. Wat hadden de vogels het moeilijk 2 weken geleden, net als nu weer overigens. Temperaturen ver onder nul, straffe koude wind en ook nog sneeuw. Tijdens m'n gebruikelijke rondje hier in de buurt, zag ik met beide ogen hoe moeilijk de vogels het hadden. Sommige hadden het zo moeilijk dat ze er letterlijk onderdoor gingen. Sommige (roof)vogels profiteren natuurlijk wel van de verzwakte overige vogels. Een makkelijkere prooi voor hun om zo energie te besparen tegen de barre kou. Zo kwam ik tijdens m'n rondje eerst deze Havik tegen. Havik (Northern Goshawk, Accipiter gentilis) In een rijtje Elzenbomen zie ik een groepje Sijzen met daar tussenin deze fraaie Putter. Putter (Goldfinch, Carduelis carduelis)Ik dacht een nieuwe plek gevonden te hebben waar de Bosuil zich schuilhield, maar die was al bezet door een slimme Roodborst die op deze plek géén last had van de ijzige koude wind. Roodborst (Robin, Erithacus rubecula)En dan zie ik in de sneeuw het eerste slachtoffer die de horrorkou niet overleefd heeft. Hoewel je dat wel zou denken met zo'n vogelnaam. Wintertaling (Eurasian Teal, Anas crecca)Hierna vervolg ik m'n rondje rondom de plas. Ik kom een dode Aalscholver tegen onder een dun laagje ijs.Verder zie ik een aantal Blauwe Reigers verkleumd langs de kant staan, terwijl er één Blauwe Reiger aan het jagen is. De Blauwe Reiger heeft iets te pakken gekregen, waarvan ik in eerste instantie niet goed kan zien wat hij/zij tussen zijn/haar snavel heeft gepakt. Ik dacht eerst aan een dode vis tussen de bladeren langs de kant. Blauwe Reiger (Grey Heron, Ardea cinerea)Maar als ik voorzichtig dichterbij sluip in de sneeuw, wordt het duidelijk wat deze Blauwe Reiger te pakken heeft. Namelijk een dode Watersnip. Ik denk dat het nu wel duidelijk te zien is dat het om een Watersnip gaat/ging. De Blauwe Reiger had het behoorlijk moeilijk met de half bevroren dode Watersnip, helemaal met zo'n lange snavel natuurlijk. Die krijg je niet 1-2-3 naar binnen. Na deze opname vliegt de Blauwe Reiger met de Watersnip in zijn/haar bek weg. Of deze Blauwe Reiger zijn/haar prooi uiteindelijk helemaal opgegeten heeft, durf ik niet te zeggen, want ik ben hierna meteen weggegaan. Ik wilde namelijk nog even kijken bij een groepje witte Parkganzen. Die vlakbij in de buurt zitten. Omdat er een laagje sneeuw lag, kon ik mooi even wat high-key opnames maken van deze Soep/Boeren/Parkgans. Parkgans (domesticated goose, Anser anser forma domesticus)En zo komt er een einde aan dit blog en hopelijk ook een einde aan de winter, want ik wil dat Lentegevoel terug!!! Zingende vogels, Baltsende vogels en Broedende vogels. Méér foto's van de (hopelijk) afgelopen winterse koude dagen zijn hier te bekijken. In m'n volgend blog ga ik opzoek naar Blauwe Heikikkers en Kraanvogels in Noord-Limburg. Groeten, Remco Afgelopen vrijdagmiddag (02-03-2018) vrij genomen van m'n werk. Ik wilde kijken hoe zwaar de vogels het hadden de laatste paar koude dagen, waarbij de gevoelstemperatuur ver onder nul was door de straffe oostenwind. Ik bezoek daarom m'n vaste natuurplek hier op loop afstand. Het is deze middag koud. Echt koud! De oostenwind maakt het echt onaangenaam om eigenlijk op pad te gaan. Hoe moeten de vogels zich nu wel niet voelen? Ik loop m'n vaste rondje in het gebied. Ik loop langs de plas, terwijl het grasveld omringd is met vele Canadese ganzen, Meerkoeten en Wilde eenden. Oh ja, ik zie nog 3 Aalscholvers op het gras staan. Terwijl ik op het wandelpad loop, valt m'n oog op een Roodborstje die bezig is met een vette regenworm. Het roodborstje is zo druk bezig om in deze ijzige kou de Regenworm op te eten, dat ie totaal géén kick geeft om m'n aanwezigheid als ik naar hem/haar staat te kijken. Ik neem voorzichtig een laag standpunt in. Pfff....m'n ogen zijn nog géén 5 centimeter verwijderd van een hoopje Ganzenpoep. Als ik om me heen kijk, zie ik dat héél het grasveld bezaaid ligt met ganzenpoep. Sommige zijn al opgedroogd/bevroren en andere zijn nog vers (donkergroen). :-) Tussen de ganzenpoep leg ik m'n camera in het gras en richt op de Roodborst. Roodborst (Robin, Erithacus rubecula)Het is een behoorlijk dikke en lange regenworm, waardoor Robin toch wel enige moeite heeft om 'm naar binnen te werken.
Het kost natuurlijk behoorlijk wat energie om zo'n dikke lange regenworm in stukjes te krijgen. Ik zag daarom ook een paar keer dat de Roodborst even bij- en op kracht moest komen. En dat er een behoorlijk harde wind stond, kan je in de volgende opname wel zien. Een blaadje waaide namelijk tegen zijn/haar Oranjeborst aan. En wéér verder om de mini-slang naar binnen te werken. En hier is het hem/haar gelukt om een stukje van de Regenworm te halen.....yes!!! Lekker proteïne hap. Hij/zij heeft de regenworm nu al een stuk kleiner gemaakt, daarom probeert hij/zij om het overgebleven stuk naar binnen te werken. Slappe hap!? Dit was de laatste opname die ik kon maken van deze Robin met mini-slang, want als er 2 wandelaars voorbij lopen vliegt Robin weg. Maar ga er maar vanuit dat deze Roodborst uitermate blij was met deze dikke vette Regenworm, helemaal in deze koude dagen. Méér beelden van deze Robin zijn hier te bekijken. Dat de vogels het zwaar hebben gehad was wel duidelijk te zien als ik m'n rondje afmaakte in dit gebied. Een dode Wintertaling onderaan een boom en onder het ijs een dood gevroren Aalscholver. Zelfs heb ik al een aantal dagen géén één IJsvogel méér gezien. Deze opname maakte ik voor het laatst op 18 februari 2018. De enige en laatste IJsvogel die ik tot nu gezien heb hier in de buurt. :-( In m'n volgend blog aandacht voor o.a. deze Blauwe Reiger die een Watersnip te pakken had. Groeten, Remco Al enige jaren kan/kon ik genieten van diversen Bosuilen in hun slaap/rust boomholte. En dit allemaal dichtbij huis, nog géén 10km hier vandaan. Het begon allemaal begin 2011. Ik kreeg een tip van iemand hier uit de buurt dat er al enige tijd een Bosuil zat op het landgoed Te Werve. Verscholen in een holte van een oude boom. Sindsdien ging ik regelmatig naar die plek toe om te kijken of de Bosuil aanwezig was. Op 4 maart 2011 was het raak. Ik zag m'n allereerste Bosuil met beide ogen in de vrije natuur. Wat gaf dat een kick! Ik maakte toen ook meteen een foto ervan. Méér als bewijs en om te laten zien aan m'n familie. Vol trots liet ik toen deze foto zien. Gemaakt met mijn toen nog oude camerabody, de nikon D90, maar wel al met de vaste 300mm lens, die ik overigens nog steeds met véél plezier gebruik. 2011 was trouwens ook het jaar dat ik mezelf serieuzer met vogelfotografie ben gaan bezighouden. Nu ik de exacte plek wist waar deze Bosuil zich schuil hield, keek ik natuurlijk regelmatig ff of die thuis was als ik een bezoek bracht aan dit landgoed. Zo kon ik in 2012 prachtige opnames maken van deze Bosuil. Ik zeg nu wel déze Bosuil, maar het kon net zo goed een andere zijn, het verschil zie ik namelijk niet echt, dus ik ga er maar vanuit dat het steeds dezelfde is. Voor zover ik weet hebben ze namelijk op deze plek nooit gebroed, sinds ik deze plek bezocht. In 2012 dus prachtige opnames kunnen maken van de Bosuil op deze plek. Het was nog net zomer (19-09-2012). Ik ga niet weer héél het verhaal vertellen hoe ik die middag beleefd heb. Dat is wéér het voordeel als je al een aantal jaren blogberichten plaatst (sinds 2011). Altijd handig en erg leuk om terug te lezen- en zien. Ik pik 2 foto's uit van dat geweldig moment van de Bosuil met werkelijk prachtig licht, precies op de Bosuil. Het hele verhaal + beelden kan je hier teruglezen en bekijken in het blog van 2012. Toen was ik nog erg actief onder blogger op blogspot.nl. In de winter van 2013 ontdekte ik dat de Bosuil een andere plek gevonden had. Weliswaar in dezelfde boom, maar nu aan de achterkant in een kleinere holte. Dan in hartje zomer van 2013 kom ik de Bosuil wéér tegen. De plek was op dat moment zo dichtbegroeid door de bladeren van de omliggende bomen en struiken, dat een foto maken bijna onmogelijk was. Met ISO-1600 weet ik 'm toch slapend vast te leggen. 3 weken later zat ie er gewoon wéér. Nu met iets meer licht. Net als bijna een jaar later op 3 juli 2014. Van enige afstand zag ik dat het zonlicht precies op de Bosuil scheen. Tussen de begroeiing door deze opname kunnen maken. Na deze opname in 2014 heb ik deze Bosuil praktisch niet méér gezien. Eerlijk gezegd ook niet meer regelmatig wezen kijken, maar die keren dat ik in Te Werve liep was de Bosuil niet thuis. Totdat ik vorig jaar wéér in Te Werve liep. Ik loop dan automatisch even langs deze boom via het wandelpad. En jawel!!! Uit het niets en na lange tijd afwezigheid zat ie er op 30 oktober 2017 ineens wéér!!! Maar de zon scheen totaal niet op de boomholte, zoals je hier kan zien. De zon scheen wel, maar niet op de goede boomstam :-) Daarom ben ik eind van de middag teruggegaan. In de hoop dat het late licht nu dan wel op de juiste plek zou schijnen. Ik zit rustig op het bankje, af te wachten totdat de Bosuil zich laat zien. Ik zie de Bosuil langzaam omhoog kruipen. Dat was al een prachtig gezicht. Na 7 minuten zit de Bosuil volkomen op z'n gemak, en precies op dat moment schijnt het late zonlicht precies op de boomholte. Camera even op spotmeting gezet en iets onderbelicht. Dan krijg je dit op je display te zien als je de foto's maakt. Ja dan ben je wel wéér blij! Natuurlijk ben ik hier uitermate tevreden mee met zulke foto's. Zo zie je maar dat je de mooiste foto's toch echt dichtbij huis maakt. Je kan zo makkelijk en beter omgaan met de lichtomstandigheden als je onderwerp vlakbij je huis is. Natuurlijk moet je ook wel een beetje mazzel hebben, want als ik eind van deze middag terugkwam en de Bosuil zat er niet méér en kwam ook niet méér, dan baal je toch wel weer even. Dan in de winter van 2017 half december. 2 dagen volop sneeuw gehad, waarvan 1 op zondag viel. IK had géén zin om heel de dag thuis te zitten, terwijl het buiten helemaal wit was. Wat doe je dan? Juist....kijken en hopen dat deze Bosuil thuis is en zich laat zien. Zondag 10 december 2017, rond 15:00 uur ga ik Te werve in. Het is net gestopt met sneeuwen, maar er licht nog wel genoeg sneeuw overal. Ik hoop zo dat de Bosuil op dit moment in zijn hol zit. Als ik aankom op de plek word ik als een kind zo blij. Met de camera op m'n monopod maak ik snel wat opnames. Maar de Bosuil trekt zich niets van m'n aanwezigheid aan. Zou die mij in de loop der jaren herkennen? Ik weet inmiddels wel hoever je kan staan bij deze Bosuil, want schuw en alert is hij wel. IK heb aantal keren gehad in die jaren dat ie snel naar beneden dook. Maar nu tijdens deze prachtige sneeuw-setting blijft ie mooi zitten en is die van mij! Wat is het toch heerlijk dat je gewoon met de beelden thuiskom die je van te voren in je hoofd had zitten! Totdat ik op 21 januari van dit jaar een whatsappie krijg van Thea met daarin een foto!!!!!!!! Oooooooooooooooo......neeeeeeeeeeeeeeeeee.....!!!!!! Tijdens de heftige storm begin van het jaar (met de melding code ROOD) heeft de Bosuilenboom het niet overleeft!!! ;-( ;-( Hopelijk zat de Bosuil niet in zijn/haar slaap/rust holte tijdens dit tragische moment. Ik ga er maar wel vanuit dat de Bosuil er zonder kleerscheuren vanaf is gekomen en inmiddels elders een veilig en rustig plekje heeft gevonden. Wat heb ik dan aan de ene kant geluk gehad dat ik nog wel een aantal fraaie opnames heb kunnen maken van deze prachtige Bosuil in een fraaie setting vorig jaar. Maar aan de andere kant, kan ik nu helaas niet méér van zijn aanwezigheid genieten hier in de buurt. Gelukkig wist ik nog wel 2 andere plekken hier dichtbij in de buurt waar Bosuilen zich schuilhielden...............................maar...........................................Ja, geloof het of niet, maar ook die zijn verdwenen. Dit blog wordt op deze manier wel erg lang, maar ik wil jullie die foto's ook graag laten zien. Als je nu genoeg bosuilenfoto's gezien hebt, mag je nu gerust iets anders gaan doen. Voor de Uilenliefhebbers, ik heb nog wel een paar leuke opnames die ik elders nog niet heb laten zien. In 2015 kwam ik via waarneming.nl erachter dat er wederom bij mij in de buurt een Bosuil moest zitten. Gewoon langs een fietspad waar een rij bomen stonden. Tussen deze rij bomen stonden 2 dode bomen. In 1 van deze 2 bomen zat dus ook een Bosuil te rusten. Mensen die daar vaak lopen om de hond bv. uit te laten wisten ook van de plek af. Op 20 april 2015 maak ik m'n eerste foto's van deze prachtige Bosuil. Maar als ik in de herfst van 2017 naar deze plek ga, moet ik ff zoeken waar het ook alweer was. Verrek.......héél die boom is weg!!!! Dit was sinds vorig jaar eigenlijk de eerste plek, waar ik géén Bosuilenfoto's méér kon maken. Ik heb nog wel méér foto's gemaakt van deze Bosuil, maar die laat ik jullie wel in het "recente foto's" mapje zien. Nou dat zijn dus al 2 plekken waar we niet méér kunnen genieten van de Bosuil, maar nog belangrijker, waar de Bosuilen niet meer kunnen rusten/slapen. We gaan nu dan maar verder met een volgende plek waar jaren een Bosuil zich schuil heeft weten te houden. Echt een plek waar je het niet zo snel zou verwachten en er ook zo makkelijk voorbij loopt, zonder het op te vallen. Ik kreeg in de herfst van m'n fotomaatje de tip dat er een Bosuil zat in een oude kastanjeboom bij een museum in Rijswijk. Ook deze plek was wéér binnen een straal van nog geen 10 km vanaf m'n huis. Begin oktober 2013 daar heerlijk kunnen genieten van een Bosuil in een prachtige holte van een oude Kastanjeboom van ongeveer 200 jaar oud. Ik heb daar inmiddels ook al een blog over gemaakt in 2013. Namelijk "Een (Bos)uiltje knappen". Waarin o.a. deze opnames te zien zijn. Dit is wel zo'n plek waar ik vaak genoeg ben terug geweest, omdat de hele setting erg fraai is en je praktisch héél het jaar kon genieten van deze Bosuil. hier een opname van 2 weken later. Hier een geeuwende Bosuil. En een zonnende Bosuil Wat is het toch een prachtig oude kastanjeboom. Elk seizoen heeft zijn charme van deze boom. Zoals hier boven in herfst-setting waarbij de kastanjes naar beneden vallen en in de lente mooie groene bladeren groeien rondom de stam. Voor mij een mooie kans om ook in deze lente-setting opnames te maken van deze Bosuil. Wederom wéér erg genoten van deze Bosuil in herfst/lente setting al die jaren. Ja jullie voelen de bui al hangen. Totdat ik ruim 2 weken geleden een bericht zag staan in een Rijswijkse weekkrant. "Kastanjeboom voor Museum gekapt"!!!!!! I.v.m. schimmel die aangetast is door de honingzwam op de stam.....zie hier. En zo had je de luxe van 3 plekken waar Bosuilen zich schuilhielden binnen een straal van nog géén 10 km, en zo zijn al deze 3 plekken ineens weg. En zo blijft er nog maar 1 plek over, zover ik weet. Maar die ligt niet binnen een straal van 10 km en is ook niet zo fotogeniek als deze 3 plekken. Hopelijk hebben deze Bosuilen een ander veilig plekje gevonden, en wie weet ontdek ik die dan zelf ook wel. Gelukkig kan ik altijd nog terugdenken aan die mooie tijd die ik heb beleefd met deze 3 Bosuilenplekken bij het zien van de gemaakte foto's. Wil je NOG MÉÉÉR beelden zien van deze bosuilen, klik dan HIER. Ik sluit dit lange blog af met deze foto. Groeten, Remco We zitten inmiddels alweer bijna een volle maand in het nieuwe jaar 2018. Het zou momenteel hartje winter moeten zijn, maar als ik zo terugkijk naar deze eerste maand van het jaar, dan zag ik alleen maar grauw/grijs vies nat weer. Met een temperatuur rond de 10 graden. Niet bepaald het beeld wat je voor ogen moet hebben als je het over de winter hebt. Hooguit 2 dagen hebben we sneeuw gehad in januari. Voor de rest was het gewoon troosteloos herfstachtig weer. Vandaar dat ik nog niet echt boeiende foto's heb gemaakt in januari 2018. Ik blik daarom maar even terug op 2e kerstdag 2017. Ik wilde namelijk op 26 december even naar buiten. Een luchtje scheppen, zeg maar. Het waaide die dag ook nogal stevig, dus ik had zin/behoefte om even naar Scheveningen te gaan met cameratas etc. Een wind stond er zeker. Bij de poort van Zuiderhavenhoofd richting de pier blies de wind behoorlijk wat zand de lucht in. Maar dat weerhield mij niet om gewoon door te lopen. Zodra het hek open was, was het veilig genoeg :-) Natuurlijk was er praktisch géén vogel te bekennen op of rondom de pier. Zelfs de altijd aanwezige Steenlopers/Paarse Strandlopers zag ik niet. Die hadden schijnbaar een goed verscholen plek gevonden tegen de wind. Wel zag ik een dapper, druk, Drieteenstrandlopertje dribbelen langs de branding. Dat vind ik altijd dankbare en leuke steltlopertjes om te zien en helemaal om te fotograferen. Je ziet ze altijd wel in de winterperiode langs de Nederlandse kust. Schuw zijn ze over het algemeen niet, maar bewegelijk? Ja dat zijn ze zeker! Drieteenstrandloper (Sanderling, Calidris alba)Door de harde wind ontstond er behoorlijk wat schuim langs de branding. Door wat googlen kom je er achter dat het schuim niets meer is dan eiwit en ander organisch materiaal dat door de branding tot schuim is opgeklopt. Maar dat komt ergens vandaan natuurlijk. In het voorjaar groeit er een bepaalde alg in de zee: de Phaeocystis, ofwel: schuimalg. Onder bepaalde omstandigheden kan de groei van de schuimalg groter zijn dan normaal. Bijvoorbeeld als de temperatuur hoog is of als er relatief veel fosfaat in het water zit. Na verloop van tijd kan zo’n kolonie van schuimalgen weer afsterven. Omdat de cellen van de algen eiwit bevatten, wordt dit, samen met ander organisch materiaal zoals de gelatinelaag waar de algenkolonie in leefde, door de golven opgeklopt tot schuim. Dat schuim komt vervolgens op het strand terecht. Sommigen zeggen dat de zee zich op die manier schoon wast. Wat altijd grappig om te zien is bij deze Drieteenstrandloper (DTS), als ze voedsel aan het zoeken zijn op het zand, en dan toch weer snel wegrennen voor de aanrollende golven om niet meegesleurd te worden door het zeewater. Hier was de DTS net op tijd! En hier was die nog *On The Run*. Hier rustte de DTS héél even op een basaltblok, waar die erna wéér verder ging met voedsel zoeken. Tussen het schuim(alg) o.a. Door de harde wind was het best moeilijk om te blijven staan. Na ruim een half uur kwam er nog een DTS aanvliegen. Hij/zij landde vlakbij de andere DTS. Maar die was daar niet van gediend en verjaagde de concurrent van zijn/haar plekje. Dat kwam voor mij beter uit, want deze nieuwe DTS koos meer het zand om te foerageren. Het zonnetje kwam ook even door, waardoor het schuim op sommige plekken prachtig kleurde. Hier kijkt de Drieteenstrandloper naar m'n contactlens die ik toen onlangs verloren was door de harde wind! ;-) Even (lens)contact met de cameraman. Als je maar gewoon rustig blijf liggen en weinig beweeg, komen ze vanzelf dichtbij, soms héél dichtbij. Dat geeft altijd toch wel weer een kick! En zo heb ik mij prima 2 uurtjes kunnen vermaken tijdens 2e kerstdag 2017. Ook al heb ik al zoveel foto's van Drieteenstrandlopers het blijft gewoon leuk en genieten! Dat is toch het belangrijkste i.p.v. een heel lijstje afgaan en lekker kunnen wegstrepen? ;-) Méér foto's van deze 3teentjes zijn hier te bekijken. Groeten, Remco Terugkijkend op het jaar 2017. Wat is het snel gegaan! Als je een fulltime job hebt, dan gaat zo'n héél jaar helemaal snel voorbij voor m'n gevoel. Je houdt dan sowieso minder tijd over om te fotograferen, maar ook dit jaar is het wéér gelukt om op pad te gaan met m'n camera. Met de dagen dat ik vrij was (en de weekenden) en ik tijd had om te fotograferen, heb ik dat dan ook ruimschoots benut. Het enige nadeel als je in de Nederlandse natuur fotografeer is dat je niet altijd met je gewenste foto's wéér thuiskomt. Maar daarentegen geniet je wel dubbel als dat juist wel lukt. We trappen af in de maand Januari van 2017. Normaal gesproken maak ik in het begin van het nieuwe jaar nooit zoveel foto's, maar omdat ik in Januari opzoek moest gaan naar ander werk, had ik méér tijd over als normaal. Er zaten op Scheveningen al een aantal weken 2 Fraters. Op 5 januari heb ik onder de juiste lichtomstandigheden een leuke serie kunnen maken. Deze opname vind ik daarvan toch wel de mooiste. JanuariIn dezelfde maand heb ik ook een bezoek gebracht aan de 2 zeldzame Dwerggorzen in Noordwijk. Het had die ochtend licht gevroren, waardoor er mooi rijp ontstond op de grond. In Februari een bizar natuurverschijnsel kunnen vastleggen. De avond voordat ik 's-morgens op pad ging, was er 99.999% kans op sneeuw voorspeld. Mijn plannen waren gezet om naar de AWD te gaan, voor mooie winterse plaatjes. Totdat ik op waarneming.nl de melding zag dat er wederom in de buurt, net als het jaar daarvoor, jonge Nijlgansjes geboren waren. Ook toen waren ze in de winter geboren. Ik dacht meteen aan kuikens in de sneeuw, dat is wel héél uniek! Op 12 februari heb ik me helemaal uit kunnen leven op 4 kleine donzige Nijlgansjes in de sneeuw. Héél véél foto's gemaakt van dit unieke moment, maar deze opname sprong er wel tussenuit. Februari In Maart heb ik dan weer wel erg weinig foto's gemaakt. Gelukkig had ik begin maart alweer nieuw werk gevonden, waar ik nu momenteel met veel plezier nog steeds werk onder contract. Maart is ook de maand dat het lente wordt. Daarom maar gekozen voor deze Merel die naast 2 bloeiende Krokussen stond. Maart April was de maand waarin ik m'n mooiste natuurbeleving had. Wat het jaar daarvoor niet lukte om op de foto te krijgen is in het jaar 2017 wel gelukt. Oog in oog met een wonderschone DAS! Op nog géén 3 meter afstand kon ik 's-avonds heerlijk genieten van deze steeds terugkerende DAS achter het bungalowhuisje. AprilZoals elk jaar volg ik de IJsvogels hier in de buurt. In eind maart/begin april gaan de Ijsvogels broeden en in Mei worden de jongen geboren. Altijd een prachtig moment hoe de ouders van de jongen druk bezig zijn om ze groot te brengen. Opvallend dit jaar dat vrouwtje IJsvogel regelmatig met een rivierkreeft(je) aankwam. Als ze dan op nog géén 3 meter voor je gaat zitten, dan is dat natuurlijk intens genieten, ondanks dat ze schijt aan me had. MeiOok ben ik deze maand met Henk en Herman de AWD in geweest. We hadden een prachtige mistige ochtend. Deze keer ook m'n groothoeklens gebruikt om deze opname te maken. Inmiddels zitten we halverwege het jaar 2017. Ook in Juni ben ik samen met Henk en Herman een (vroege)ochtend naar de AWD geweest. We hebben deze ochtend weer genoeg moois gezien, zoals een Vos en Jonge Buizerds in nest, maar een overvliegende Blauwe Reiger is de foto van deze maand geworden. JuniWe blijven even bij de reigers, want in Juli heb ik meerdere keren de Kwak bezocht. Deze Kwak zat al een aantal dagen vlakbij m'n huidige werk. 3 keer heb ik vanuit me werk deze Kwak bezocht. Ik heb aardig wat foto's van deze Kwak gemaakt, van héél dichtbij tot op enige afstand. Bewust voor deze opname gekozen, omdat je net door de struiken kan zien dat het een Kwak is. Wederom een abstract/dynamisch beeld van een reigersoort. JuliWe zitten inmiddels in de maand Augustus. De maand dat ik eindelijk m'n welverdiende vakantie had. 2 weken lang genieten van onder andere de natuur dichtbij de vakantiebestemming. Dit jaar is het eindelijk gelukt om de Paarse Heide in de mist vast te leggen. AugustusOok kon ik tijdens de vakantie elke dag genieten van de Eekhoorns rondom het vakantiehuisje. Dit grappig beeld van een Eekhoorn die een doppinda probeert te pakken, wil ik ook graag nog eens aan jullie laten zien. In September een aantal keren Scheveningen haven bezocht. Op zondagochtend 24 september had ik een top-ochtend in Scheveningen, want ik ontdekte een bijzondere vogelsoort, namelijk een Juveniel Grauwe Klauwier. Helaas kon ik niet héél lang van deze verdwaalde Klauwier genieten, maar gelukkig had ik wel als bewijs wat platen kunnen maken. Deze opname is iets méér als een bewijsplaatje van de Juveniele Grauwe Klauwier. SeptemberOp de één na laatste dag van de maand Oktober kwam ik erachter dat de Bosuil weer op zijn vertrouwde plek zat hier in de buurt. 'S-ochtends een aantal foto's gemaakt van de Bosuil, maar het licht was nog niet echt om naar huis te schrijven. Daarom ben ik later op de middag teruggegaan naar de plek. Gelukkig de Bosuil zat er nog. Wachtend op het moment dat het zonlicht precies op de Bosuil viel. OktoberHalf November een weekendje weggeweest. Het was de juiste periode om optimaal te genieten van de kleurrijke herfst. Rond 18 november waren de herfstkleuren namelijk in optima forma. Uiteraard heb ik voor deze maand een herfstopname gekozen in plaats van de zeldzame Woestijntapuit op Schiphol. November En zo zitten we inmiddels alweer in December, de laatste maand van het jaar 2017. Officieel begint de winter op 20 december, dit jaar konden we al vrij vroeg genieten van 2 dagen hevige sneeuwval. Namelijk op zondag 10 december begon het in heel het land hevig te sneeuwen. Voor een (natuur)fotograaf gaat het dan natuurlijk meteen kriebelen. Eerlijk gezegd had ik géén doel voor ogen om te gaan fotograferen met de grote hoeveelheid sneeuw. Dus wat doe je dan? Dan ga je gewoon hier in de buurt kijken....en dan hoop je dat de Bosuil wéér op z'n vertrouwde plek zit. Dat zat ie! Ik kon een aantal opnames maken van dezelfde Bosuil als eerder geplaatste foto. Nu in een mooi winters landschap. December En zo is het jaar 2017 alweer verleden tijd. Naar m'n gevoel is het jaar 2017 voorbij gevlogen! Wat gaat de tijd toch hard. 2011 was het jaar dat ik begon met bloggen. Nu ongeveer 7 jaar later doe ik het nog steeds met alle plezier en laat ik jullie graag meegenieten van de uitstapjes die ik maak in de Nederlandse natuur. Ik zeg het nog maar eens: Fotograferen is een erg leuke hobby die de mogelijkheid biedt unieke momenten vast te leggen en bij het zien van de foto's van na te genieten. Ook in 2017 heb ik wéér genoten van alles wat ik te zien kreeg voor m'n lens. Benieuwd naar wat ik in 2017 nog méér voor m'n lens kreeg? Bekijk gerust de BEST OF 2017 FOTO SLIDESHOW. Tot slot wil ik iedereen die ik ken en die mij volgen een héél goed en gezond, maar vooral ook fotorijk 2018 toewensen!!! Groeten, Remco Enige tijd geleden zat er een zeldzame vogelsoort op Schiphol. Duidelijk een dwaalgast die de verkeerde vlucht had genomen. Een prachtige Woestijntapuit. Een zéér zeldzame vogel die normaal gesproken niet in Nederland voorkomt. De vogel broedt op zandige woestijnen of steppes van het Kaspisch-Zeegebied, Iran en Kazakhstan noordoost tot in Mongolië, en overwintert van Noordoost-Afrika en Arabisch schiereiland oost tot in Noordwest-India. De Tapuit was dus duidelijk de weg kwijt naar zijn overwinteringsgebied. Hij gebruikte Schiphol als tijdelijke tussenstop. In Badhoevedorp (Schiphol) gebruikte de Woestijntapuit de zanderige heuvels als uitkijkpost en foerageerplek. De vogel was duidelijk niet mensenschuw, want deze juveniele Woestijntapuit foerageerde rustig op een paar meter afstand van een aantal fotografen. Voor vele fotografen dus een uitgelezen kans om mooie opnames te maken van deze dwaalgast op enkele meters. Op zondag 26 november had ik een bezoek gebracht aan deze Tapuit. Hij zat er tenslotte al bijna 3 weken, dus de meeste vogel(aars)fotografen waren er inmiddels al geweest. Als ik aankom op de plek duurt het niet lang voordat ik 'm in beeld heb. Alleen zit de Tapuit nog op redelijk afstand. Ik blijf geduldig wachten bij de zandheuvels. Dat is namelijk de plek waar die regelmatig op gaat zitten en van daaruit gaat foerageren. Opzoek naar iets eetbaars om op te vetten en zo zijn lange reis alsnog voort te zetten. Woestijntapuit (Desert Wheatear, Oenanthe deserti)Gelukkig kwam de zon af en toe ook ff door, terwijl er nog een behoorlijke koude wind stond deze ochtend. Met het zonlicht op deze Woestijntapuit zie je pas goed hoe prachtig deze vogel is. De Woestijntapuit komt steeds dichterbij de fotografen, dus ik ga snel plat op m'n buik liggen voor een fraai standpunt. Hoewel de zon achter een dikke wolk verdwijnt, geniet ik van het moment dat deze dwaalgast op enkele meters voor mij zit. De Tapuit komt nu wel héél dichtbij.....gelukkig blijft hij precies binnen m'n scherpstelpunt van m'n lens. Wat is het genieten als zo'n mooie zeldzame vogelsoort zo goed meewerkt. Tot slot een laatste opname van deze zeldzame Woestijntapuit. Na dit moment vliegt de Tapuit weer achterin het gebied in. En zo heb ik, net als vele andere vogel(aars)fotografen optimaal kunnen genieten van deze Woestijntapuit. Begin December is hij niet méér gezien. Ik bedank de Woestijntapuit en wens hem een goede reis naar een warm overwinteringsgebied. Méér foto's van de Woestijntapuit zijn te bekijken. Eind van het jaar blikken we terug op het jaar 2017. M'n laatste blog van 2017 met daarin m'n mooiste fotomomenten van 2017! Ik wens iedereen alvast fijne Kerstdagen en een voorspoedig 2018! Groeten,
Remco Vorig weekend verbleef ik het hele weekend in een bungalowhuisje ergens in de provincie Utrecht. Het bungalowpark (de Amerongse Berg) lag pal naast het grote natuurgebied de "Utrechtse Heuvelrug". Nu was dit weekend niet geboekt om alleen maar foto's te gaan maken, maar puur om te ontspannen en te relaxen. Maar............de camera ging wel mee. :-). De Verrekijker bleef thuis, omdat ik 'm vergeten was :-( Van tevoren thuis even wat research gedaan om wat leuks te kunnen fotograferen. Ik kwam o.a. uit op een Bosuilen plek, niet ver van het huisje vandaan. Maar eigenlijk hoefde ik géén specifieke plekken op te zoeken, want onderweg naar het bungalowpark toe, zag ik dat de herfstkleuren van de blaadjes van de bomen op hun hoogtepunt waren. Ik hoefde dus eigenlijk alleen maar een stukje bos in de buurt op te zoeken. Je zou denken Bosuilen zitten toch ook in het bos. Ja dat klopt enigszins wel, maar ik heb genoeg plekken vlakbij m'n huis ontdekt/gevonden/getipt waar Bosuilen als slaapplaats niet bepaald in een bosrijke omgeving zitten/slapen. Lang verhaal kort... zaterdagmiddag ga ik naar de plek toe (in het bos) waar de Bosuilen regelmatig hun roes uitslapen d.m.v. een boomholte. Aangekomen op de plek ontdek ik al vrij snel de 2 boomholtes. Helaas de Bosuilen zijn niet thuis. Wat doe je dan op zo'n moment? Wachten? Ja, heb ik héél even gedaan. Maar ik zag met beide ogen hoe mooi de omgeving was qua herfstkleuren. Dus terug naar m'n auto gelopen. Groothoeklens gepakt en statief en hup....herfstplaatjes schieten. oh ja, ik vergeet de Draadontspanner. Die heb ik ook meteen meegenomen, want die heb je wel nodig als je in het bos landschap foto's wilt maken. De zon scheen tussen de buien door ook nog even. Ik maak m'n eerste herfstfoto. een paar stappen naar voren gelopen en dan ziet het er zo uit. Ik gebruik het zonlicht voor nog iets meer sfeer in de opname. Je ziet in de verte de half omgewaaide boom. Ik gebruik deze plek om de volgende foto te maken. Bij de bovenstaande foto heb ik het diafragma helemaal dichtgeknepen (f/23) om zo de zonnestralen nog sterker te laten overkomen. Ik loop rustig verder rechtdoor en kom dan aan op de plaats waar eigenlijk de Bosuil moet zitten. Helaas ze laten zich niet zien vandaag. Dan maar genieten van het kleurrijke bos. Geprobeerd wat opnames te maken van dit mooie moment van de Herfst in optima forma. Als het dan weer licht begint te regenen, loop ik naar m'n auto toe. Onderweg kom ik weer op de plek met de half omgewaaide boom. Nu vanaf de andere kant een foto genomen, met de camera praktisch op de grond deze opname gemaakt. Géén Bosuil(en) op de foto, maar optimaal kunnen genieten van de herfstkleuren in een bos is eigenlijk ook wel genieten! Ik had niet alleen van tevoren een plek van bosuilen uitgepluist, maar ook had ik een Roestplek van een aantal Ransuilen opgezocht thuis. Deze plek zat iets verder weg vanaf het bungalowhuisje. Ik besluit daar zondagochtend heen te gaan. Ik tik zondagochtend de gegevens in op m'n telefoon via google maps. De route er naartoe wordt berekend en geeft aan: 40 minuten rijden vanaf het bungalowhuisje. Terwijl het bungalowpark iets méér als een uur rijden was vanaf thuis. Toch met volle moed de auto ingestapt onderweg naar.....Linschoten. Daar werden meerdere malen een aantal Ransuilen gezien in een boom ergens in een woonwijk van Linschoten. Onderweg er naartoe zie ik al borden boven de weg met Den Haag.......pffff...ik ben eigenlijk ook niet wijs om zo vèr te rijden voor een paar Ransuilen. Maar rustig aan.......relax en ontspan.....Na ruim 40 minuten eindelijk aangekomen in de wijk. De exacte plek wist ik niet, dus het is nu een kwestie van zoeken in 1 van de vele bomen die er staan. Nu waren de meeste hoge bomen redelijk kaal al door de harde wind van de afgelopen paar dagen. Dat moest het zoeken enigszins wel vergemakkelijken. Maar na 3 keer door de wijk (langzaam) te hebben gereden, zie ik nog niet 1 Ransuil zitten. Ik loop op een gegeven moment richting een voetbalveld en volkstuinen waar redelijk wat bomen staan. Dit ga je niet menen, zeg ik zachtjes in mezelf! Helemaal hierheen gereden en niet 1 Uil gezien! Ik rij nog 1 keer en laatste keer langzaam door de wijk, en speur alle mogelijke bomen af. Niks, nada, noppes!!! Ik stap dan maar teleurstellend in m'n auto, want hier valt geen foto te maken. Ik rijd de woonwijk uit en kom uit op een provinciale weg. Wat ik nu zeg ga je niet geloven!!!!! Ik rijd op die provinciale weg, ik kijk naar rechts en zie gewoon een bruin/beige uil op een paaltje zitten!!! Vlakbij wat volkstuintjes!!!! De adrenaline giert door m'n lichaam, maar tegelijkertijd denk ik: Dit kan toch niet!!! Zo vrij in het openbaar op klaarlichte dag? Snel zet ik m'n auto op een (gelukkig) dichtbij gelegen parkeerplaats. Snel m'n camera op éénpoot statief, en bijna rennend naar de plek toe waar ik deze uil zag. Ik steek de weg over, maar ik blijf tegen mezelf zeggen: DIT KAN NIET! Die Uil is nep!!! Ik hoop natuurlijk van niet. Ik kom bij de plek aan en de Uil zit er gelukkig nog. Ik kan niet wachten om een foto te maken, dus ik druk gewoon al af als ik die uil in m'n zoeker heb. Ik maak een foto........ik zoom in op m'n gemaakte foto!! Wat denk je?????? $#^$%&^(*&( zo nep als de......*^%(*&^$%. Nu ik dit zo intik....moet ik er wel om lachen, maar op dat moment!!!! Geloven jullie mij? Oké, hier het bewijs. :-( :-( Uit totale wanhoop, rijd ik maar meteen door naar de Bosuilenplek, waar ik een dag hiervoor ook was. Nou jullie raden het al, wéér niet thuis. Ik had echt zoiets van: dit is niet m'n dag.....daarna ook nog doorgereden naar de supermarkt om wat cups te halen voor de Nespresso machine die ook in het mooie luxe bungalowhuisje aanwezig was. Bleek achteraf dat ik de verkeerde cups had gehaald, die paste niet in het apparaat!! Ik had Dolce Gusto cups gehaald, maar moest van die kleine rot cups zijn. Weet ik veel!!!! Wat een ellende...hahahaha. Terwijl het weer zo goed zijn best deed eind van de middag om m'n pijn enigszins te verzachten met een prachtige half felle regenboog! Oh ja, 's-avonds in het huisje met z'n 3-en wezen pokeren om geld, en wat denk je? Hahahaha...ja wel gewonnen!!! 1 speler blut gespeeld! Duim omhoog! :-) Méér herfstfoto's van het weekend zijn hier te bekijken. Gelukkig had ik wel in m'n achterhoofd zitten, dat ik 2 weken geleden bij mij in de buurt al leuke opnames had gemaakt van een Bosuil, waar wel alles precies meewerkte. Het bewijst nogmaals dat je de mooiste natuurfoto's dichtbij huis maakt. Hier het bewijs. Bosuil (Tawny Owl, Strix aluco)Groeten, Remco Ik ben dit jaar al meerdere keren naar Scheveningen Haven geweest. Begin van dit jaar kon ik enorm genieten van de 2 Fraters die er geruime tijd hebben gezeten. Een fraaie reeks opnames kunnen maken van deze zangvogels, zie hier de opnames in het blog van de 2 Fraters eerder dit jaar. Doordat Scheveningen Haven redelijk dichtbij huis is, kom ik er met regelmaat in de weekenden. Sowieso is er altijd wel wat te fotograferen. Is het niet de vele meeuwen dan zijn het wel de hoeveelheid steltlopertjes zoals de Steen- en Paarse Strandlopertjes. Tijdens de najaarsvogeltrek kan je er ook altijd wel bijzondere vogels verwachten. Zo was ik 24 september op een zondagochtend wederom naar Scheveningen haven gereden. Het was deze ochtend behoorlijk mistig, maar daar was niet veel meer van te zien, toen ik er rond 10:00 uur aankwam. Ik liep zonder enige verwachtingen de pier van Zuiderhavenhoofd op. Al vrij snel ontdekte ik een Aalscholver die beneden op 1 van de blokken zat. Toen ik de Aalscholver éénmaal van dichterbij gezien had, viel mij op dat deze lichter van kleur en slanker was als de gewone algemene Aalscholver. Als ik een opname maak van deze Aalscholver valt meteen zijn smalle en lange snavel op. Kenmerkend voor een Kuifaalscholver. Ik maak wat opnames van deze redelijk zeldzame Juveniele Kuifaalscholver Kuifaalscholver (European Shag, Phalacrocorax aristotelis)Veel actie en beweging zit er niet in, in deze Kuifaalscholver, dus ik loop richting de parkeerplaats van Zuiderhavenhoofd. En sta nog even stil op een plek waar regelmatig de Zwarte Roodstaarten zich laten zien. Met enig geduld zie ik mevrouw Roodstaart zitten op het stenenmuurtje Zwarte Roodstaart (Black Redstart, Phoenicurus ochruros)Na enkele minuten vliegt ze alarmerend weg. Ook zie ik iets verderop andere kleine zangvogels wegvliegen in een soort van paniek vlucht. Ik blijf rustig staan op de plek en kijk om mij heen. Na enkele seconden wordt het mij duidelijk waarom de vogels in paniek wegvlogen. Er landt namelijk een Sperwer op het dak van een Transformatorhuisje vlakbij de parkeerplaats. Sperwer (Eurasian Sparrowhawk, Accipiter nisus)Doordat ik voorzichtig en langzaam naar rechts loop richting het huisje, probeer ik vanaf onderen langzaam mijn camera naar de Sperwer te richten. De Sperwer blijft nieuwsgierig zitten, zodat ik deze opname kon maken. Na enkele tellen vliegt de Sperwer toch maar door en gaat iets verderop hoog op een mast van een boot zitten. Voor mij reden om naar het Noorderhavenhoofd te rijden. Misschien dat daar nog wat leuks zit!? Als ik de pier van Noorderhavenhoofd op loop, valt m'n oog op een vogeltje wat op de stenen rand zit. Ik denk aan een huismus of zo. Als ik dichterbij kom zie ik dat het een Grauwe Klauwier is!!!! Waarschijnlijk 's morgens vroeg door de dichte mist de weg kwijtgeraakt en deze plek uitgekozen om zichzelf even te oriënteren. Grauwe Klauwier (Red-backed Shrike, Lanius collurio)Voorzichtig loop ik dichter naar de Jonge Grauwe Klauwier toe. De Klauwier blijft gewoon rustig op de stenen rand zitten en loopt rustig m'n kant op via de stenen rand. Ik ben erg verrast door deze ontmoeting en door m'n enthousiasme wil ik zo lang mogelijk genieten van dit 1 op 1 moment met de GK. Ik ga plat op m'n buik liggen en maak de nodige foto's. Helaas vliegt de GK vrij snel op. De Grauwe Klauwier vliegt over mij heen en landt kort erna op het hekwerk van de pier, nog géén 20 meter van mij vandaan. Helaas niet de ideale plek voor leuke foto's, maar ik kan de Grauwe Klauwier wel van dichtbij bewonderen. Helaas kan ik maar van korte duur genieten van deze Grauwe Klauwier, want als er een fietser voorbij komt en langs het hek fietst met de GK er bovenop, vliegt de Juveniele Grauwe Klauwier weg. Erg balen, want ik had nog veel langer willen genieten van dit moment. Ik kon de Grauwe Klauwier ook niet goed volgen want hij/zij vloog een stuk over zee en toen landde hij/zij weer op een stenenrand verder op, precies waar de fietser ook wéér reed en daardoor vloog de Grauwe Klauwier steeds verder weg landinwaarts. Gelukkig wel een aantal foto's kunnen maken, waar ik natuurlijk erg blij mee ben. Een erg leuke verrassing om zo'n bijzondere zangvogel tegen te komen en redelijk kon vastleggen. Het was sowieso een geslaagde ochtend met als eerste de Kuifaalscholver, daarna de ontmoeting met de Sperwer en nu deze Grauwe Klauwier. De andere keren dat ik in Scheveningen haven was, heb ik ook wel redelijke foto's kunnen maken, maar dat zijn opnames van de algemene vogelsoorten die je in Scheveningen haven aantreft. Zoals de Zilvermeeuw. Hier met een gevangen zeester. Zilvermeeuw (Herring Gull, Larus argentatus)En een drinkende Zilvermeeuw van een plasje op ZHH. Een Blauwe Reiger in het eerste zonlicht Blauwe Reiger (Grey Heron, Ardea cinerea)Ook een Scholekster tijdens het eerste zonlicht Scholekster (Oystercatcher, Haematopus ostralegus)Eindelijk een Oeverpieper redelijk kunnen platen. Vaak zie ik ze alleen maar in een flits naar beneden duiken, maar nu had ik 'm! Oeverpieper (Eurasian Rock Pipit, Anthus petrosus)Tijdens één ochtend vloog er ook een Slechtvalk continu heen en weer over Zuiderhavenhoofd Slechtvalk (Peregrine Falcon, Falco peregrinus)Als je dan toch niks interessants vind of ziet in Scheveningen Haven, dan kan je je altijd nog bezighouden met de aanwezige Steenlopers. Hier geprobeerd het jump-moment vast te leggen. Steenloper (Turnstone, Arenaria interpres)M'n laatste bezoek aan Scheveningen Haven was op 31 oktober. Ik heb mezelf toen prima vermaakt met een grote groep Paarse Strandlopers. Hier wat beelden van die ochtend. Paarse Strandloper (Purple Sandpiper, Calidris maritima)Uiteraard heb ik van deze ochtenden in de Scheveningen Haven véél méér opnames gemaakt. De rest van de opnames kan je hier op je gemak terugkijken. Groeten, Remco Tijdens m'n vakantieverblijf in Overijssel waren er dagelijkse bezoekers rondom 't vakantiehuisje waar te nemen. Dan heb ik het niet over mensen maar over dieren. Dieren met een erg hoog aaibaarheidsfactor. Hun koppies zien er erg schattig, snoezig en pluizig uit. Met name door hun pikzwarte kraaloogjes. Ik denk dat ik niet nog méér hints hoef te geven toch? Ik heb het natuurlijk over die kleine, snelle, rode rakkers die gek zijn op pinda's. Elke vakantiedag zag ik er méér dan 1 lopen rondom het vakantiehuisje. 1 van de aanwezige Eekhoorn was nog relatief klein t.o.v. de andere rode/donkere Eekhoorns. Eekhoorn (Red Squirrel, Sciurus vulgaris)Onderaan deze boom hing een kastje die speciaal gemaakt was voor eekhoorns/boommarters en slimme vogels. Een groen houtenkastje waarvan de bovenkant open kon. Via de bovenkant kon je het kastje dus vullen met eetbaar voedsel. Ik heb het kastje gevuld met doppinda's. Voor sommige Eekhoorns was dit al bekend hoe je deze zichtbare doppinda's uit dat kastje moest krijgen. De Eekhoorn klautert via de stam naar beneden richting het kastje. De Eekhoorn ziet door het doorzichtige plastic raampje dat er nog wel pinda's binnenin zitten. Maar niet zoveel méér, waardoor hij/zij enige moeite moet doen om erbij te komen via de bovenkant. Hierdoor krijg je wel een leuk effect. Natuurlijk lukt het deze behendige Eekhoorn wel om een pinda te pakken. In het nabij gelegen gras naast het huisje zag ik een kuiltje in het gras. Een paar pinda's erin gelegd en dan even een paar minuten wachten. ...Gevonden... Ik kon ook behoorlijk nog wat close-up beelden maken van dat kleine Eekhoorntje. Ik had namelijk een soort van voederplateau op stok meegenomen voor eventueel vogels, maar al vrij snel hadden deze Eekhoorns het ook door, dat er pinda's op het plateau lagen. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ze vanaf de grond erop zouden klimmen. Nou dus wel! Hier het bewijs....in slow-motion (gefilmd met m'n smartphone). Lekker grote walnoot, vastgelegd vanuit het vakantiehuisje achter het raam. Hier kan je duidelijk zien dat het nog een klein Eekhoorntje was aan de hand van zijn/haar koppie. Hebbes! Zo'n welbekende doppinda. In het oog van dit Eekhoorntje kan je nog het vakantiehuisje zien. Maar het waren niet alleen Eekhoorns wat ik te zien kreeg rondom het huisje, op het aangeboden voer kwamen ook regelmatig de tuinvogels zoals Pimpel- en Koolmezen, Boomklever, Roodborst en Duiven, maar daar heb ik eerlijk gezegd m'n focus niet op gelegd, omdat ik al zoveel opnames heb van deze vogelsoorten. Wel maakte ik een opname van een Koolmees op een dakgoot tijdens regen, terwijl de zon ook scheen. De omstandigheden leende zich ervoor om deze opname te maken. Koolmees (Great Tit, Parus major)Een vogel die ook elke dag te horen was rondom het vakantiehuisje was de Ransuil. Meteen de eerste avond toen ik in het huisje zat hoorde ik 's avonds een piepend geluid wat erg dichtbij klonk. Ik dacht meteen aan een Bosuil, maar die maakte niet zo'n piepend geluid. Tijdens het afspelen van het geluid van een Ransuil, kwam ik er meteen achter dat dat precies hetzelfde geluid was. Waarschijnlijk een bedelend geluid van een jonge Ransuil van dit jaar. Ik had het nog nooit eerder gehoord. Het waren er minstens 2, want telkens hoorde ik in de buurt dat geluid en in de verte reageerde een andere Ransuil daar wéér op. Jammer dat deze prachtige vogels 's avonds actief zijn, waardoor je nauwelijks foto's van ze kan (wil) maken. Totdat ik de 2e dag 's morgens de hond ga uitlaten op het park. Zie ik ineens op ongeveer 10 meter hoogte een Ransuil zitten in een naaldboom. Snel hond teruggebracht en camera gepakt. Naar de plek gelopen.........ja en toen had de uil het al door en vloog een paar meter verder naar een boom van een ander vakantiehuisje. Uiteindelijk toch nog geprobeerd om wat redelijke foto's te maken. Ransuil (Long-eared Owl, Asio otus)Of dit een jong van dit jaar is die ik elke avond hoorde weet ik eigenlijk niet. 1 Ding weet ik wel zeker en dat is dat er op het vakantiepark méér dan 2 Ransuilen zaten. Ik heb in ieder geval heerlijk genoten van 2 weken lang vakantie in Overijssel! Méér foto's van de Eekhoorns en Ransuil zijn hier te bekijken. In m'n volgende blog aandacht voor een leuke verrassing die ik had in Scheveningen Haven. Groeten,
Remco Eind juni van dit jaar kreeg in een e-mail van iemand via deze website. Beste Remco, ik werk bij de online webshop www.knivesandtools.nl. Wij zijn specialist in onder anderen verrekijkers. Zou voor u als vogel- natuurfotograaf een verrekijker misschien van pas komen? Ik bied u graag een Eden verrekijker aan om deze te beoordelen en er misschien over zou willen schrijven in een van uw blogs. Mijn antwoord op de vraag of een verrekijker misschien van pas kan komen? Was volmondig JA...NATUURLIJK. Ik gebruikte immers enige tijd een klein goedkoop verrekijkertje, die ik altijd standaard in m'n foto rugtas had zitten, maar die ik eigenlijk zelden méér gebruikte. De laatste paar jaar gebruikte ik eigenlijk m'n camera als verrekijker. Als ik dan een vogel of iets interessant zag in de verte, maakte ik daar een foto van, bekeek de foto terug op m'n display en zoomde dan zover mogelijk in om te kijken wat het nou werkelijk was voor vogel of zoogdier. Vooral als ik in de AWD liep en ik zag iets in de verte, en bij nader inzien van de gemaakte foto, bleek het 9 van de 10x een kale dode boom(stronk) te zijn in plaats van een Damhert/Ree. :-) Dus ja....een goede verrekijker zou voor mij héél goed uitkomen ja! Ik heb wel duidelijk aangegeven waar m'n voorkeur naar uitging voor wat betreft een verrekijker. Omdat ik méér naar vogels kijk en vaak lange afstanden wandel in de natuur, wilde ik het liefst één met een 10x vergroting en een zo licht mogelijke. Samen komen we uit op de Eden Verrekijker XP 10x42. 1 Dag voor m'n verjaardag op 5 juli wordt deze verrekijker bij m'n thuis afgeleverd. Een leuk verjaardagscadeau. :-) Meteen het weekend even snel deze Eden Verrekijker XP meegenomen naar Scheveningen Haven. Ik was toch wel erg benieuwd naar deze Verrekijker. De Verrekijker voelt erg degelijk en licht lekker in de hand. Ook de draagriem voor de verrekijker voelt erg prettig aan in je nek. Vaak is dit zo'n band die snijdt in je nek, maar deze is van lekker zacht materiaal en met deze draagriem kun je de kijker uren om je nek hebben hangen zonder ergens last van te krijgen. Dan is het tijd om te focussen op een vogel in de lucht. Meeuwen zat hier tenslotte op Scheveningen. Het scherpstellen gaat erg makkelijk en snel door middel van het scherpstelwieltje in het midden. Wow.......er gaat een hele nieuwe wereld voor mij open. Wat een scherpte- en helderheid. Dat was meteen het eerste wat mij opviel als ik de vogel scherp in beeld had door de kijker. Wat een verschil met m'n oud klein verrekijkertje van nog géén 20€. Dit is meteen het keiharde bewijs dat ik véél eerder een betere verrekijker had moeten hebben. Door de 10x vergroting haal je de vogels/objecten erg dicht naar je toe. Het scherpstellen is echt een fluitje van een cent. De kleinste afstand om scherp te stellen met deze Eden XP 10x42 is zelfs tot 1,2 meter! Dus ook uitermate geschikt voor mensen die graag naar insecten/reptielen/amfibieën kijken op korte afstand. Kortom m'n eerste indruk van deze Eden verrekijker is erg positief. Omdat ik eind augustus een vakantie van 2 weken in de planning had staan, heb ik eerlijk tegen haar gezegd dat ik in m'n vakantieperiode deze kijker uitvoeriger zal gaan testen onder elk weer/lichtomstandigheden. Aangezien m'n vakantie in Nederland was, weet je van te voren dat het ook sowieso minstens 1 dag zal gaan regenen in de zomer. Maar....als je 2 weken op vakantie bent en je hebt maar hooguit 3 halve dagen regen gehad in Nederland, mag je niet klagen toch? Tijdens m'n vakantieperiode was er al een aantal dagen een Zwarte ooievaar waargenomen vlakbij in de buurt. Aangezien ik nog géén foto's van deze Zwarte ooievaar heb, waar ik tevreden over ben, besluit ik die kant op te gaan. Uiteraard gaat de verrekijker ook mee. aangekomen op de plek hoor ik net van een wandelaar dat de Zwarte Ooievaar is weggevlogen. De wandelaar wees mij een kant op waar die heen is gevlogen. Ik loop die kant op met de verrekijker om m'n nek. Ik speur wat boomtoppen af met de kijker, maar zie helaas nog géén Zwarte Ooievaar. Dan zie ik ineens door m'n kijker 2 gewone Ooievaars. Tussen de begroeiing door zie ik uit het niets de Zwarte Ooievaar er gewoon bij staan. De Zwarte Ooievaar is namelijk iets kleiner als de gewone algemene Ooievaar. Wat komt zo'n verrekijker nu goed van pas, anders was ik bang dat ik de Zwarte Ooievaar niet eens gezien had. Zwarte Ooievaar (Black Stork, Ciconia nigra)Kort hierna vliegen de 2 gewone Ooievaars op en niet veel later vliegt ook deze Zwarte Ooievaar er achteraan. De 2 ooievaars landen op 2 stammen van een boom. Ooievaar (White Stork, Ciconia ciconia)Ook de Zwarte Ooievaar kiest een hogere veilige plek op deze warme zonnige zomerdag. Een vogel met een zwart verenkleed heeft het op zo'n warme zomerdag extra heet natuurlijk, vandaar dat ie zijn snavel openzet om af te koelen. Als de Ooievaars het echt te warm krijgen, vliegen ze alle 3 op en vliegen hoog in thermiek. Ik kan ze mooi blijven volgen met m'n kijker. Hier wordt de Zwarte Ooievaar achtervolgd door een Buizerd. Als ik ze uit beeld kwijt ben geraakt, loop ik nog een rondje in het gebied. Maar omdat het echt tè warm begint te worden en het licht echt kneiterhard is, besluit ik om terug te gaan naar het vakantiehuisje. Ik heb de Zwarte Ooievaar uiteindelijk wel iets beter op de foto kunnen zetten, maar echt tevreden ben ik nog niet. Daarom ga ik nog een keertje terug. Alleen nu wel vroeg in de ochtend. Buizerd (Buzzard, Buteo buteo)Een buizerd tijdens het eerste zonlicht. Een Blauwe Reiger zocht het ook hoger op. Blauwe Reiger (Grey Heron, Ardea cinerea)Helaas de Zwarte Ooievaar niet gezien deze ochtend. Wel 1 van de 2 jonge Witte Kwikstaarten die nieuwsgierig langs m'n lens liep/stond. Witte Kwikstaart (White Wagtail, Motacilla alba)Tot slot nog 2 tegenlicht opnames. Hier zie je wel de 2 gewone Ooievaars op de dode bomen zitten, net als 2 Aalscholvers, maar de Zwarte Ooievaar was nergens te bekennen. En als laatste deze Juveniel Lepelaar, die dit jaar net als vele anderen gelukkig succesvol is grootgebracht in Nederland. Lepelaar (Spoonbill, Platalea leucorodia)Nog even terugkomen op de Eden XP 10x42 verrekijker. Ik heb deze verrekijker regelmatig gebruikt tijdens mijn vakantie. Ook op een regenachtige dag naar een plek geweest bij een verlaten landbouw grondgebied waar heel veel zangvogels zaten op grote afstand op paaltjes, zoals Paapjes en Tapuiten. Terwijl het regende en er vrij donkere wolken boven m'n hoofd hingen, kon ik deze zangvogels makkelijk determineren en observeren. Aangezien deze verrekijker waterbestendig en erg lichtsterk is, had ik prachtig zicht op deze vogels in m'n kijker. Er zitten ook voor- en achter beschermingskapjes op deze kijker, wat ook erg makkelijk te verwijderen is, mits je er last van zou hebben of ze er gewoon af wilt hebben. Ook tijdens schemering heb je nog voldoende helder beeld door deze kijker met voldoende contrast en scherpte. Kortom, als je een degelijke en betaalbare verrekijker zoekt als beginnende vogelaar of natuurliefhebber in plaats van meteen hele dure Swarovski verrekijker bv. dan raad ik je écht deze Eden XP 10x42 aan!! Neem anders gerust eens een kijkje op hun website knivesandtools.nl wellicht zit er vast wel een verrekijker tussen die binnen jouw budget valt. Ik geniet in ieder geval nog méér van de vogels en de natuur in Nederland als ik door deze verrekijker van Eden kijk. In m'n volgende blog aandacht voor onder andere deze Eekhoorn die elke dag te zien was rondom het vakantiehuisje. Zoals (bijna) ieder jaar ga ik altijd rond eind augustus op vakantie. Als natuurliefhebber weet ik dat in deze periode de heide wéér in paarse bloei staat (eind augustus begin september). Wat ik ieder jaar dan altijd wel 1 of meerdere keren wil zien. Het blijft toch iedere keer wéér een prachtig gezicht. Terwijl bijna héél Nederland dan afreist naar de "Posbank", omdat het daar op z'n mooist is (zeggen ze), kies ik lekker eigenwijs een andere plek. Dit jaar was de vakantiebestemming in 't Vechtdal Overijssel. 5 Minuten vanaf het prachtig natuurgebied de "Engbertsdijksvenen" vandaan. Een natuurgebied waar ik nog nooit eerder ben geweest. Meteen de 2e vakantiedag dit gebied bezocht om zo de juiste plekjes te vinden om dan vervolgens de volgende keer 's-morgens vroeg de bloeiende Paarse Heide vast te leggen . Ook meteen een mooie gelegenheid om m'n inmiddels nieuwe verrekijker uit te testen, die ik gekregen heb. Daarover later méér in een volgend blog. Ik besluit om al meteen de volgende dag na m'n eerste verkenningstocht terug te gaan naar dit prachtige natuurgebied. Iets voor zonsopkomst zorg ik dat ik ter plaatse ben. Ik moet namelijk ook nog ruim een kwartier lopen voordat ik bij de Paarse Heide ben. Gelukkig géén drukte op de parkeerplaats....dus hoef ik ook niet bang te zijn dat ik een bekeuring krijg, want ik ben lekker de enige op dat moment. Voor de zekerheid maar wel m'n statief meegenomen, omdat ik toch liever m'n landschap foto's wil maken met de laagste ISO-waarde (100). Aangezien het licht ook nog beperkt is, moet dit wel een goede keuze zijn. Hoewel ik toch echt liever uit de hand m'n foto's maak. Ik ben precies op tijd op de plaats van bestemming, want als het 06:32 uur is, komt de zon langzaam op. Ik maak m'n eerste opname met behulp van statief en draadontspanner. Er vliegen een 4-tal Grauwe Ganzen over, die nog net op de foto te zien zijn. Met een groothoeklens van 10-20mm valt het niet mee om overvliegende vogels er ook duidelijk op te krijgen. Als het wel lukt is het natuurlijk een bonus. Hier vanaf de andere kant genomen met de zon in m'n rug. Terwijl ik bovenstaande opname maak, hoor ik een hele grote groep Grauwe Ganzen overvliegen van behoorlijk dichtbij. Ik draai me snel om, camera op statief zet ik snel wéér neer, door de zoeker kijken en de knop van de draadontspanner in blijven drukken totdat de ganzen overgevlogen zijn. Ik kijk op m'n display van m'n camera of de opnames gelukt zijn!? Zozo.....zelfs de Ganzen staan er scherp op. Voor het totaalbeeld ben ik toch wel blij dat de ganzen precies overvliegen op het moment dat ik hier sta. Om met niet alleen maar dezelfde opnames thuis te komen, loop ik rustig verder, terwijl ik geniet van de stilte, de paarse heide en de zonsopkomst. Het vakantiegevoel is duidelijk aanwezig. Inmiddels 20 minuten later wordt de zon al wat krachtiger. Het gouden-uurtje is van kracht. Om het gevoel van stilte, rust, genieten, paarse heide en zonsopkomst in 1 beeld te vangen. Heb ik geprobeerd om dit in één beeld over te laten brengen met de volgende 2 foto's. Een opname van 10 minuten eerder, wederom van een bankje middenin dit prachtige gebied tussen de paarse bloeiende heide. Een zonnestraal schijnt precies op het bankje. Ik ga even op het bankje zitten om zo heel even in de spotlight te staan....uh zitten. Ik zit te denken en te hopen om op deze plek nog eens terug te komen, maar dan onder mistige en magische weersomstandigheden................. .......mijn hoop wordt bevestigd als ik 5 dagen later terug kom op deze plek, want...........de weg hiernaartoe is het mistig!!!!!! Deze opname is om 06:36 uur gemaakt en de vorige opname vanaf precies dezelfde plek is om 06:44 uur gemaakt. Yes......eindelijk kan ik de bloeiende paarse heide in de mist vastleggen! Het feest kan beginnen. Ik weet inmiddels de juiste plekken waar ik moet zijn om optimaal te genieten van dit moment. Eigenlijk is alles mooi wat je ziet tijdens mist. Omdat het vrij dichte mist is, heeft de zon best veel moeite om de mist te verdringen. Geeft mij dan wel wéér iets méér de tijd om zoveel mogelijk verschillende opnames te maken van dit magische moment. Het statief en draadontspanner komt nu wel heel erg goed van pas, anders moest ik met veel hogere ISO-waarde gaan fotograferen + dat het scherpstellen ook lastiger is in de mist. Nu gewoon lekker ISO-waarde op 100 en klein diafragma (f/11) Bij de volgende opname heb ik juist een groot diafragma getal gebruikt (f/4,5), omdat ik het spinnenweb op de voorgrond scherp wilde hebben en de achtergrond wat waziger. Ik merk dat ik hiervoor niet de juiste lens op m'n camera heb zitten, maar mislukken lukt toch bijna niet met zo'n uitzicht. De zon is nu ongeveer 3 kwartier op, ik merk duidelijk dat ie krachtiger gaat worden, want als ik op een punt sta tussen de bloeiende heide, zie ik in de verte de mistflarden langzaam oplossen door de zon. Wat een prachtig gezicht!!! Ik probeer het in beeld te krijgen. Je kan het in de achtergrond wel een klein beetje zien. Nu gaat het heel snel met het verdwijnen van de mist. Deze opname maak ik 10 minuten later. Dit eenzame varenplantje nodigde zich gewoon uit om op de foto te gaan. Bewust gekozen voor verticale opname, om zo het plantje de nodige aandacht te geven op de voorgrond die zij verdient. Dit is overigens ook de foto die op m'n smartphone te zien is als achtergrond. Daar hebben jullie helemaal niks aan, maar telkens geniet ik weer van het moment als ik op m'n foon kijk.........dus.... :-) Tot slot nog een foto van 1 van de grote plassen die er liggen in het prachtige Engbertsdijksvenen. Dit is de plas waar elke avond net voor- of na zonsondergang de Grauwe Ganzen zich verzamelen om de nacht door te brengen. Vandaar dat ik met een beetje geluk die opname kon maken van die overvliegende Grauwe Ganzen boven de paarse bloeiende heide. Genomen met m'n standaard 300mm f/4 lens En zo is het mij eindelijk gelukt om de bloeiende paarse heide vast te leggen in de mist! Véél méér sfeervolle beelden van deze ochtenden in Engbertsdijksvenen zijn hier achter elkaar te bekijken in een foto slideshow (1024x680 formaat) Groeten, Remco In m'n vorige blog: deel 1 van Vroege Vogel(s) in de Groene Jonker kon je lezen en zien dat ik eigenlijk voor de Blauwborst in het eerste zonlicht ging, maar dat ik thuis kwam met alleen maar beelden van een tamme Sprinkhaanzanger, die vlakbij de parkeerplaats zat. Begin juni ging ik voor de herkansing. Rond half 6 kom ik aan op de parkeerplaats. Ditmaal géén rinkelend geluid van een Sprinkhaanzanger als ik uitstap. Ik loop rustig een rondje in dit prachtige natuurgebied. Als de zon langzaam opkomt zie ik dat er op de wateroppervlaktes lichte nevel ontstaat. Achterin het gebied ligt er een loopbrug. Voor het sfeerbeeld van de ochtendnevel maak ik een opname van deze brug. Er zijn op dit moment vrij weinig vogels te zien. Nadat ik deze opname maak, valt m'n oog op een Blauwe Reiger die links van de rietkraag in het water staat. Een Kievit probeert de Blauwe Reiger te verjagen om haar/zijn jong(en) te beschermen, die er in de buurt scharrelen. De Reiger vliegt weg. Voor mij de kans om de Reiger te volgen met m'n camera. De Blauwe Reiger landt uiteindelijk op de loopbrug, terwijl op dat moment een Wilde Eend mar haar jongen voor langs zwemt. Het levert wel een heel mooi sfeervol beeld op. Zodra de zon sterker probeert door te breken, verdwijnt de kleine hoeveelheid mist ook in een rap tempo. Ik ga wéér snel opzoek naar de Blauwborst want het mooie ochtend licht begint al snel aan te breken. Na 20 minuten hoor en zie ik wéér een Blauwborst. Deze BB laat zich wel iets makkelijker zien en horen. Ik wacht geduldig op het wandelpad op het moment dat deze BB het hogerop gaat zoeken in een rietpluim bv. na enig geduld gaat de Blauwborst precies zitten waar ik hebben wil. Met nog mooi roze wolkjes op de achtergrond van de zonsopkomst achter mij. Blauwborst (Bluethroat, Luscinia svecica)Ik word op m'n wenken bediend, want hij laat ook nog eens zijn prachtige zang horen!!! Hier voor een andere (uitdagende) uitsnede gekozen om zo de prachtige roze-gekleurde wolkjes zichtbaar te houden. Zo die foto's zijn binnen! Nu nog even genieten van de rest van de vogels die hier vertoeven/broeden/foerageren enz. Oh ja, de zon gaat nu echt doorbreken, hier het bewijs. Door de hoeveelheid wolken rondom de zon ontstaat er wel een prachtig schouwspel. Ik focus me daarom maar op wat sfeervolle tegenlicht opnames. Het wachten is alleen nog op de vogels. Als eerste komt deze Visdief (zonder vis) overvliegen. Visdief (Common Tern, Sterna hirundo)Kort na deze Visdief komt er een andere Visdief aanvliegen, deze heeft wel vis bij 'm. Een éénzame Aalscholver vliegt ook richting de zon. Aalscholver (Cormorant, Phalacrocorax carbo)Dan zie ik in de verte een hele grote groep vogels aan komen vliegen. Al vrij snel zie ik dat het ook Cormorants zijn. In 1 beeld gevangen, de vleugelslag van een Aalscholver x4 :-) Zo, nu even genoeg vogels-in-tegenlicht-foto's, toch? Nog eentje dan. Een kwartier later zie ik een groepje Lepelaars staan. Eigenlijk stonden die er al voor zonsopkomst, maar nu is het licht mooi, en leent zich ervoor om een sfeerbeeld te maken. Kijkend net boven het hoge riet kan ik dit fraaie tegenlicht beeld maken van het groepje Lepelaars. Lepelaar (Spoonbill, Platalea leucorodia)Ik word altijd enthousiast als ik Lepelaars zie in de vrije natuur. Helemaal als ze gaan foerageren, dat is helemaal een feest. Nu echt einde tegenlicht opnames. Vliegend kan ik ze overigens ook wel waarderen. Er vliegen genoeg vogels over in de Groene Jonker, sommige vliegen door en andere landen weer elders in het gebied om te foerageren. Deze 2 Zwarte Ibissen waren dus aan het foerageren, maar vlogen ineens op. Zwarte Ibis (Glossy Ibis, Plegadis falcinellus)Deze Rietgors was druk bezig om zijn overige jong te voeden. Rietgors (Reed Bunting, Emberiza schoeniclus)Het is inmiddels kwart voor 8, ik loop nog even een rondje via het pad waar ik de Blauwborst eerder had vastgelegd. Ik hoor nog steeds de Blauwborst zingen als ik in de buurt kom. Toch nog maar even wat minuten spenderen aan deze prachtige rietvogel, die voor mij eind maart/begin april het ultieme lentegevoel geeft ieder jaar. De Blauwborst geniet zo te zien van het warme ochtendzonnetje. Zo erg zelf dat hij....... Hij laat nog even zijn mooi afscheidslied horen, voordat ie wéér naar Afrika terugvliegt. Tot slot valt m'n oog nog op een hele donkere Reiger, die ik in eerste instantie niet kon determineren. Bij nader inzien blijkt het toch een gewone jonge Blauwe Reiger te zijn, die achterna werd gezeten door een agressieve Kokmeeuw. Als het licht harder begint te worden, is het tijd om naar huis te gaan, met dit jaar eindelijk wéér eens leuke platen van een Blauwborst met als toegevoegde waarde de Lepelaars en de vogels-in-tegenlicht-opnames. Voor méér (sfeervolle) beelden klik dan hier. Groeten Remco Ik had mezelf voorgenomen dit jaar om sowieso naar de Groene Jonker te gaan. Aangezien ik er vorig jaar helemaal niet geweest was, en het toch wel één van m'n favoriete plek is om lekker midden in dit waterrijk natuurgebied te lopen. Ik heb in de loop der jaren al behoorlijk wat mooie beelden kunnen vastleggen vanuit dit natuurgebied. Eind April was de eerste keer van dit jaar dat ik wéér eens naar de Groene Jonker reed. Ik had de wekker zoals gewoonlijk lekker vroeg gezet voor de zondagochtend. Als ik aankom op de parkeerplaats en m'n auto uitstap, hoor ik meteen als allereerste het geluid van een Sprinkhaanzanger. Mijn doel deze ochtend is om de blauwborst tijdens het eerste licht op de gevoelige plaat vast te leggen. Maar ik ben toch nieuwsgierig naar het geluid van de Sprinkhaanzanger, die echt akelig dichtbij in de buurt van de parkeerplaats moet zitten. Ik begin de struiken af te zoeken, maar ik zie de zanger maar niet. Totdat ik veel lager kijk! De Sprinkhaanzanger zit nog veel dichterbij als dat ik dacht. Het eerste zonlicht schijnt nog niet op deze SHZ, maar probeer 'm toch alvast vast te leggen, met het beetje licht wat ik heb. Voorzichtig, en stapje voor stapje kom ik dichterbij. De SHZ zingt rustig verder. Als ik op voldoende afstand op m'n hurken zit, maak ik de eerste paar beelden. Sprinkhaanzanger (Common Grasshopper Warbler, Locustella naevia)Het is nog lekker vroeg, dus ik wacht geduldig af op het moment dat de zon op deze SHZ gaat schijnen. De SHZ trekt zich totaal niets van m'n aanwezigheid aan. Af en toe duikt hij naar beneden om te foerageren, en dan na enkele minuten komt hij met een rinkelend geluid weer voorzichtig naar boven. Het is iets na 7-en en het mooie licht schijnt nu precies op de SHZ. Hoppa! Die is binnen. Om niet heel de tijd bij deze prachtige SHZ te blijven hangen, loop ik even een rondje door het gebied. In de hoop ook de Blauwborst net zo vast te kunnen leggen. Nou, de Blauwborsten werken niet mee, ook de andere vogels overigens niet. het meeste zit ver weg of te verscholen tussen het riet. Dan maar weer terug naar de SHZ. Die werkt tenslotte wel lekker mee. Ik hoef niet lang te zoeken als ik weer op de plek aankom. Het rinkelend geluid verschuilt zijn aanwezigheid. Het is nu een uur later. De SHZ is zo tam dat ik rustig mijn positie en achtergrond kan bepalen. Natuurlijk blijft hij wel tussen de vegetatie zitten, dus echt heel vrij op een tak krijg ik hem ook weer niet. Vanaf een nog lager standpunt, zodat de blauwe lucht half op de achtergrond te zien is. Ook in half tegenlicht behoort tot de mogelijkheid deze ochtend. Af en toe houd hij ook weleens gewoon zijn bek dicht, zoals hier. Deze SHZ was zó tam, dat ik gewoon op 1,5 meter een portret foto kan maken. Als het licht harder wordt, en het veel drukker wordt op de parkeerplaats met medefotografen/vogelaars/wandelaars/natuurliefhebbers is het tijd om te gaan. Ik ga richting huis met eigenlijk alleen maar foto's van deze Sprinkhaanzanger. Mij hoor je niet klagen als zo'n vogel zo goed meewerkt. Tot 2x toe als andere mensen uitstapte bij de parkeerplaats was de SHZ al naar beneden gedoken en zo had ik elke keer deze SHZ voor mij alleen, omdat deze mensen meteen het gebied inliepen ;-) Méér foto's van deze Sprinkhaanzanger zijn hier te bekijken. Mijn volgende bezoek aan de Groene Jonker was op 4 Juni 2017. Of het mij toen wel gelukt is om de Blauwborst vast te leggen in het eerste (zon)licht, zie je in m'n volgende blog: Vroege Vogel(s) deel 2. Groeten, Remco |
WELKOM OP MIJN WEBLOG!
Dit weblog gaat over de uitstapjes die ik maak in de natuur in Nederland. Daarbij probeer ik de mooiste natuurmomenten vast te leggen met mijn camera en te delen met anderen. Veel lees- en kijkplezier. MvG, Remco van Daalen Archieven
December 2025
Categorieën
Alles
|
RSS-feed